In het stukje eikenberkenbos aansluitend aan het Wiel vonden we iets heel moois: de koningsvaren (Osmunda regalis). In veel Europese landen, waaronder Nederland, is de plant volledig beschermd. In België zijn alleen de ondergrondse delen tot en met de wortelhals beschermd. Aan de grondslag van deze beperkte bescherming ligt de vroegere gewoonte van orchideeënkwekers om de wortelstok te gebruiken als kiembed voor hun planten. Bij het verplanten van de wortelstok duurt het echter tientallen jaren voor de plant zich volledig herstelt, en dan nog maar alleen in de optimale omstandigheden qua bodem, vochtigheid en schaduw.
Het meest opvallende aan haar is dat zij, in tegenstelling tot de andere varens, de sporen niet op de achterkant van de bladeren heeft staan, maar in een pluim op de binnenste bladeren. Eerst is die pluim groen, maar verkleurt in het rijpingsproces tot goudbruin.
Deze wijze van sporenvorming is een primitievere, want kwetsbaarder vorm van voortplanting.
De Koningsvaren groeit bijzonder langzaam en kan meer dan een eeuw worden.
Afhankelijk van de aard en de vochtigheidsgraad van de bodem wordt de plant van 30cm tot manshoog groot. De wortelstok steekt bij oudere exemplaren tot een paar dm boven de grond uit en kan zelfs vertakt zijn.